اما با این حال برخی اماکن، خود نشان و علامتی برای شعائر الهی و رستگاری مؤمنان شده و به همین جهت از تقدسی برخورددار می‌‌شوند، که صحبت و ملاقات با امام معصوم در آن اماکن از شرافت و فضیلت خاصی برخوردار می‌‌گردد. جبرئیل(ع) در کلامی به پیامبر(ص) چنین عرضه می‌‌دارند: «براى قبر سیّد الشّهداء در آن سرزمین اثرى نصب کرده تا براى اهل حق نشانه‏‌اى بوده و براى اهل ایمان سببى براى رستگارى باشد و در هر روز و شب از هر آسمانى صد هزار فرشته گرداگرد آن طواف کرده و بر آن‌حضرت صلوات فرستاده و نزد قبرش تسبیح خدا گفته و براى زائرین آن‌جناب طلب آمرزش کرده‏...»[3].
همان‌گونه که در و دیوار خانه‌ معشوق هم رنگ و بوی او را می‌­گیرند و تقدس می‌‌یابند، زمین مقدس کربلا نیز چنان رنگ و بوی امام حسین و یاران الهی ایشان را گرفته است که پاک‌‌ترین سرزمین‌ها لقب گرفته است[4] و شرافتی بیشتر از کعبه را برای خود برگزیده است. امام باقر(ع) فرمودند: «خداوند تبارک و تعالى بیست و چهار هزار سال پیش از خلقت کعبه زمین کربلا را آفرید و آن‌را مقدس و مبارک قرار داد و پیوسته قبل از خلقت مخلوقات مقدس و مبارک بود تا آن‌را برترین زمین در بهشت نمود و برترین منزل و مسکنى قرارش داد که اولیاء و دوستانش در بهشت در آن سکنا مى‏‌گزینند». از این‌رو ملائکه نیز از این قافله عاشقی عقب نمانده و هر روز و شب به همراه پیامبران به زیارت این مکان مقدس می‌‌آیند و برای دیگر عاشقان حسینی دعا و طلب مغفرت می‌­نمایند.[5]
نمونه این تقدس و شرافت نیز در برخی اماکن مانند مقام ابراهیم نیز دیده می‌‌شود. اگرچه فردی در فلسطین و بیت‌‌المقدس قبر ابراهیم خلیل(ع) را زیارت کرده باشد ولی وقتی به مکه می‌آید پشت جایگاهی که قدمگاه آن پیامبر الهی است نماز می‌‌گذارد؛ زیرا که این مقام نیز تقدس یافته گرچه حتی جسم مادی ابراهیم(ع) نیز در کنار آن نباشد؛ چنانچه قرآن کریم نیز آن‌را از آیات الهی می‌‌شمرد: «در آن، نشانه‌‏هایى روشن است [از جمله‏] مقام ابراهیم است».[6]
 
[1]. قمی، ابن قولویه، کامل الزیارات، ص 45، چاپ اول، مرتضویه، نجف، 1356ق.
[2]. قمی، عباس، سفینة البحار، ج 3، ص 518، چاپ دوم، اسوه، قم، 1416ق.
[3]. کامل الزیارات، ص 265.
[4]. «هِیَ أَطْیَبُ بِقَاعِ الْأَرْضِ وَ أَعْظَمُهَا حُرْمَةً»؛ همان، ص264.
[5]. از امام صادق(ع) شنیدم که مى‌‏فرمودند: «نیست پیغمبرى در آسمان‌‏ها و زمین مگر آن‌که از خداوند متعال درخواست دارند که به ایشان اذن داده شود تا حضرت حسین بن على علیهما السّلام را زیارت کنند پس فوجى از آسمان نازل شده و به زیارت آن‌جناب رفته و فوجى پس از زیارت به آسمان مى‌‏روند». همان، ص111.
[6]. آل عمران، 97.