روز دهم محرم، روز شهادت سالار شهيدان و فرزندان و اصحاب او در کربلا عاشورا در تاريخ جاهليت عرب ، از روزهاي عيد رسمي و ملي بوده و در آن روزگار، در چنين روزي روزه مي گرفتند، روز جشن ملي و مفاخره و شادماني بوده است و در چنين روزي لباسهاي فاخر مي پوشيدند و چراغاني و خضاب مي کردند.در جاهليت، اين روز را روزه مي گرفتند.در اسلام، با تشريع روزه رمضان، آن روزه نسخ شد. در فرهنگ شيعي، به خاطر واقعه شهادت امام حسين «ع» در اين روز، عظيمترين روز سوگواري و ماتم به حساب مي آيد که بزرگترين فاجعه و ستم در مورد خاندان پيامبر انجام گرفته و دشمنان اسلام و اهل بيت اين روز را خجسته شمرده به شادي مي پرداختند، اما پيروان خاندان رسالت، به سوگ و عزا مي نشينند و بر کشتگان اين روز مي گريند. امام صادق «ع» فرمود: عاشورا روزي است که حسين «ع» ميان يارانش کشته برزمين افتاد، ياران او نيز پيرامون او به خاک افتاده و عريان بودند.امام رضا «ع » فرمود: هرکس را که عاشورا روز مصيبت و اندوه و گريه باشد، خداوند قيامت را روز شادي او قرارمي دهد. امامان شيعه، ياد اين روز را زنده مي داشتند، مجلس برپا مي کردند، بر حسين بن علي «ع » مي گريستند، آن حضرت را زيارت مي کردند و به زيارت او تشويق و امر مي کردند و روز اندوهشان بود.از جمله آداب اين روز، ترک لذتها، دنبال کار نرفتن، پرداختن به سوگواري و گريه، تا ظهر چيزي نخوردن و نياشاميدن، چيزي براي خانه ذخيره نکردن، حالت صاحبان عزا و ماتم داشتن و... است.